Βόλτες στην πρωτεύουσα

Κάποια απογεύματα συναντάς φίλους για έναν γρήγορο καφέ, με σκοπό να πείς τα νέα του καλοκαιριού, αλλά καταλήγεις να αναλύεις τους φόβους, τα προβλήματα και τις ανησυχίες, που ποτέ ως τώρα δεν σου είχαν εκμυστηρευτεί.

Συνάντηση στο Palacio, στη γνωστή σε όλους Σούτσου. Ένας νέος χώρος, με Minimal γραμμές, όπου επιτέλους το κάπνισμα επιτρέπεται εντός του χώρου. Παράνομο ή μη, πάντως σίγουρα είναι στα υπέρ μου. Το πελατολόγιο του Palacio στηρίζεται στα επαγγελματικά ραντεβού. Διαθέτει κρύα πιάτα και sandwich, για τους πεινασμένους workalholic. Σας συμβουλεύω να μην προτιμήσετε club sandwich. Αλλά ο καφές του, καλύπτει τις απαιτήσεις μου.

Μιλώντας για internet, αμαρτίες γονέων, ιδιαίτερες σχέσεις μεταξύ νέων, μουσική και πρόσωπα του παρελθόντος, πέρασε ένα ευχάριστο τρίωρο. Δεν βαρέθηκα ούτε μια στιγμή, απλά εξέφρασα μικρά παράπονα, για αλλαγή. Ευτυχώς δεν τα εννοώ όλα. Οι μικρές “κακίες” μου είναι καλοπροαίρετες, για να λήγουν οι ιστορίες με αίσιο τέλος, δίχως παρεκτροπές.

Πληροφορίες
Σούτσου 8
Αμπελόκηποι
211-7009586

Τι μου άρεσε:
1) Όταν η νομοθεσία δεν σταματάει τους φίλους του καπνού.
2) Καιρό είχαν να με παρομοιάσουν “δυνατή”.

Τι δεν μου άρεσε:
1) Όταν πολλοί κάνουν σενάρια για μένα, χωρίς να με ξέρουν.
2) Νιώθω αμήχανα όταν διατυπώνονται ερωτήσεις εκ των υστέρων.

Καλοπροαίρετα σας φιλώ,
Jane

Αν είσαι λάτρης των φθινοπωρινών τοπίων, χαίρεσαι με τα κιτρινισμένα φύλλα που σκορπίζει ο αέρας, τότε μια βόλτα στον εθνικό κήπο της πρωτεύουσας, ίσως είναι απαραίτητη.

Σάββατο μεσημέρι στο λιγοστό πράσινο της πόλης μας, ανάμεσα σε μια μικρή λίμνη, ψηλούς φοίνικες, πολλούς Ιταλούς, μοναχικά ζευγάρια και αφεντικά σκύλων περάσαμε ένα όμορφο απόγευμα. Μιλώντας για μουσικά δρώμενα της ελληνικής rock σκηνής, απολαύσαμε το καφεδάκι μας, στην Αίγλη του Ζαππείου.

Μερικά πράγματα δε μένουν ίδια, ακόμα και αν θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο. Κάποτε διέσχιζα τον Κήπο και χάζευα τα ζωάκια που υπήρχαν εκεί. Μέσα σε κλουβιά, πάνω στα δέντρα, μια φωλιά για την πανίδα της πρωτεύουσας. Ξεκινώντας από το Σταθμό Λαρίσης έως το Πολεμικό Μουσείο, περπατώντας το κέντρο της Αθήνας. Κάθε δεκαπέντε μέρες η ίδια διαδρομή, η ίδια συνοδός. Όλα πλέον είναι τόσο διαφορετικά.

Οι βόλτες μου στην πρωτεύουσα ξεκίνησαν να γίνονται τακτικές, με αφορμή κάποια προβλήματα υγείας. Ποτέ δεν την συμπάθησα ιδιαίτερα. Φασαρία, καυσαέριο, πολυκοσμία, ζέστη, άπνια και ένα σωρό λόγοι να με απωθούν. Η παρέα σου με έκανε να δω την καλή-αθέατη πλευρά του μεγάλου θηρίου, που λέγεται Αθήνα.

Ψωνίζοντας υφάσματα στην Καλαμιώτου, με γρήγορη στάση στην Αιόλου για καφεδάκι, επίσκεψη στο αρχαιολογικό μουσείο για να μαθαίνω τον “πολιτισμό μας”, μου έλεγες. Μακριά σου νιώθω απολίτιστη. Το μόνο που ξέρω σίγουρα καλά είναι τη διαφορά του κρεπ σατέν και του σουά σοβάζ. Τι είναι το φεστόνι και η μπάσκα στο μανίκι. “Γιατί χρησιμοποιείς καρίνα στα ρούχα; Για να στέκουν καλύτερα! ” θυμάμαι μου απαντούσες.

Μετά από χρόνια βρίσκομαι στα ίδια μέρη, χωρίς “καρίνα”. Δεν ξέρω αν στέκω καλά, σίγουρα όμως μαζί σου θα μπορούσα ακόμα καλύτερα!

Περπατώ περπατώ εις τον Κήπο,
Jane