Βόλτες στην πρωτεύουσα

Λευκή Καταιγίδα

Την πρώτη φορά ήταν σαν να χε αρπάξει φωτιά
κάπου μέσα βαθιά κάτι μες την ψυχή μου
κοιτούσα τις φλόγες κι αυτόν τον αέρα μακριά
να αλλάξει αργά τις σκιές της ερήμου

Το μόνο που θα θελα κάποτε αν σε ξαναδώ
είναι να πω ευχαριστώ για το θαύμα που είδα
και να δώσω για μια τελευταία φορά το ρυθμό
στον τρελό σου χορό στην λευκή καταιγίδα

Αυτό το Πλοίο που όλο φτάνει (2010)
Παύλος Παυλίδης

Μερικές εβδομάδες, το παραπάνω τραγούδι παίζει στο repeat μερόνυχτα. Κρατάω σαν κόρη οφθαλμού το στίχο «Αν το πιστέψεις στα αλήθεια η αγάπη μπορεί, ότι αν αφεθείς σ’ οδηγάει ο δρόμος» και συνεχίζω το χορό. Μερικά λεπτά είναι αρκετά. Αξίζουν περισσότερο από χρόνια, μοιάζουν σαν όνειρο και κάνουν την καρδιά να χτυπάει σαν μπάντα της ska μουσικής.

Θα προτιμούσα ένα χαμόγελο παρά μια συγνώμη,
Jane

Μπέρδεμα: Ουσιαστικό, ουδέτερο που σημαίνει ανακάτεμα, αναστάτωση. Τις περισσότερες φορές με αρνητικά αποτελέσματα και σπάνια με θετική εξέλιξη. Συνήθως οδηγεί σε αδιέξοδο, ψυχολογικό ή συναισθηματικό. Αναφέρεται σε καταστάσεις αναποφάσιστες, περίπλοκες, με διλήμματα, πολλά πρόσωπα εμπλέκονται στις περιπτώσεις αυτές και όχι δεν είναι για καλό.

Τα μπερδέματα φέρνουν ψέματα. Κρύβουν πολλές αλήθειες και μας κάνουν να εθελοτυφλούμε. Μας επιστρέφουν νοερά στο παρελθόν, για να μη χάνουμε τα σίγουρα. Ακόμα κι αν πληγωθήκαμε από το παρελθόν, συχνά πυκνά το φέρνουμε σαν ανάμνηση τις «μπλεγμένες» στιγμές μας και νομίζουμε πως τότε όλα ήταν αλλιώς. Ψευδαίσθηση. Με λίγα λόγια, η αίσθηση ότι κάτι είναι αληθινό ενώ δεν είναι ή καλύτερα δεν ήταν ποτέ.

Μπορείς να με οδηγήσεις στο τέλος; Μπορώ να δω φώς χωρίς να φοβάμαι; Μπορώ να επανέλθω στην αναισθησία μου, ήρεμα, με τάξη; Μπορώ να μη σκέφτομαι;

Πόσο ακόμα παρελθόν…,
Jane

Νιώθω ότι η πίεση μου, παίζει παράξενα παιχνίδια, όπως το μυαλό μου. Ζαλίζομαι, λιποθυμώ και ξέρω πώς κανείς δεν θα έρθει να με σώσει. Μόνο η ηρωίδα από το «Αν ήταν όλα αλλιώς» μπορεί να με καταλάβει, να μου χτυπήσει τον ώμο με συμπόνια, να μου δώσει χέρι βοηθείας. Καθότι ο Μορφέας με έχει ξεχάσει αρκετές εβδομάδες τώρα, που και που με επισκέπτεται κάτι μεσημέρια, παρέα με φράουλες, σαντιγύ και κάτι βλέμματα γεμάτα απόγνωση ή θαυμασμό.

Μπήκα σε ένα ταξί. Ο οδηγός πατημένα 60, με το ράδιο στους 99.2. Άκουγε Manu Chao, στις 9 το πρωί. Αμέσως τον συμπάθησα. Με μακρύ νύχι στο αριστερό του χέρι, δείγμα οτι παίζει κιθάρα. Ζαρωμένο πρόσωπο, πρεσβυωπικό γυαλί. Με ένα αναστεναγμό μονολογεί «Αθήνα πώς σε καταντήσαμε». Κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία της ζωής του. «Είμαι από το ‘52 στην Αθήνα. Δεν γεννήθηκα εδώ, αλλά σε επαρχία. Θυμάμαι τη Μιχαλακοπούλου όταν ήταν ακόμα ρέμα. Η Σεβαστουπόλεως το ίδιο. Τα προάστια χωρίζονταν μεταξύ τους με αλάνες και η απογραφή του ‘54 έδειχνε πληθυσμό στο λεκανοπέδιο, 1.350.000 κατοίκους. Κάτοικοι με όνειρα, με θελήσεις, με όρεξη, με ελπίδα. Πώς γίναμε;» Ζωή πώς σε καταντήσαμε (;), ψιθύρισα.

Συνειρμικά άρχισα να ζητώ τις αλάνες, χώρο για να τρέξω, να ξεχάσω, να μπορώ να θέλω. Δε ζητούσα βόλτες στο κέντρο, μπαράκια με κρύα μπύρα και γέλια φίλων. Ήθελα μόνο να τρέξω, ήθελα να μην θέλω τα «πρέπει», ήθελα να κοιμάμαι ήρεμη για χρόνια σε μαξιλάρι από απαλό δέρμα.

Έτσι έρχεται η στιγμή που ανατρέχω στα παλιά, νοσταλγώ παρουσίες, επισκέπτομαι νοσοκομεία, αναζητώ αναμνήσεις, ακόμα και δυσάρεστες. Καθόλου φυγόπονη, για ακόμη μια φορά. Όπου πόνος ή δάκρυ, θέλω να είμαι εκεί. Πιο οικείο το περιβάλλον, πιο ξεκάθαρα τα πράγματα, αδιέξοδα αλλά ξεκάθαρα.

Πατώντας όρκους,
Jane

Η ιστορία δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένα πρόσωπα ή καταστάσεις. Τυχόν συμπτώσεις μπορούν να λυθούν μέσω e-mail: voltes@voltes.info ή με ένα απλό comment.

M’ έπιασε κάτι να στο πώ…

-Χάρηκα, είπε εκείνος δειλά. -Και γω, απάντησε εκείνη. Όμως μέσα της, είχε βρίσει όλα τα θέλω της, είχε μετανιώσει που έβλεπε σε εκείνον όλα τα standards που είχε θέσει, αυτό που αποκαλούσε «καλοσύνη», κατανόηση και άλλα πολλά. Δεν θα βγει αναίμακτη, από τον πόλεμο με τη λογική. Κάθε «ποτέ» που είπε στο παρελθόν, έγινε αντίπαλος.

Με τον καιρό άρχισε να απειλείται, η λογική αδυνάτισε, το συναίσθημα μιλούσε, αλλά τι να της πει και αυτό (;). Πνιγόταν. Δεν μπορούσε να το διαχειριστεί, εκνευριζόταν, γινόταν απότομη. Άρχισαν οι ερωτήσεις. Ερωτήσεις απλές, καθημερινές, με ενδιαφέρον. Μετά μια παράσταση, αργότερα ένα live, στη συνέχεια ένα ποτό. Ένιωθε οτι ήρθαν δυο μάτια ανήσυχα να την ελέγχουνε ή να την προσέχουνε (;).  Ύστερα ήρθε το αίσθημα του φόβου. Έστρεφε το βλέμμα της γιατί προσπαθούσε να κρυφτεί. Από ποιόν, από τι;

Διαβάζει την faq. Αφοσιωμένη στη συνέντευξη του Λεωνίδα Μπαλάφα, κρατά το ανακυκλωμένο χαρτί, ξεφυλίζει ανέμελα τις σελίδες. «Η Faq», του είπε. «Eμένα;», την ρώτησε γελώντας. Δεν την περίμενε αυτή την ερώτηση, δεν ήξερε πως ν’ αντιδράσει. Έχασε το χιούμορ της, απόρησε, δίστασε, παραλίγο να αλλάξει χίλια χρώματα. Δέκα φράσεις ήρθαν στο μυαλό της. «Έναν μονιμά; Ποτέ!». «Από πότε η ζυγαριά μπορεί να με κομπλάρει;» «Θες να το συζητήσουμε;» «Πράγματι, κομοδίνο δεν υπάρχει δίπλα στο κρεβάτι μου». «Πού είναι η αναποφασιστικότητα σου;» Πολλά τέτοια έξυπνα, αλλά προτίμησε να μείνει σιωπηλή.

Όταν ένιωθε ευάλωτη ήταν αγνώριστη. Πίστευες ότι είχε πολλές προσωπικότητες, εγκλωβισμένες σε ένα σώμα. Εκείνος θεώρησε οτι το απότομο ύφος, έπρεπε να τον φοβίζει. Δυστυχώς είχε νεύρα με τον εαυτό της και ενοχές με το μυαλό της. Αν την είχε ψυχολογήσει καλύτερα, θα γνώριζε οτι βρήκε αυτό το «κάτι» που ίσως ήθελε. Όμως το «κάτι» συνοδεύεται πάντα με «κάτι» άλλο.

Υ.Γ. Κάπως έτσι η μαγκιόρα γίνεται κότα, η γάτα μπούφος και η τρελιάρα σοβαρή.

And so the story ends or begins,
Jane

Photo by poluxrwma

Ερώτηση: «Σου λείπω;» Βαρέθηκα να ακούω την ίδια ατάκα, σε σήριαλ, ταινίες, τηλεφωνήματα, «ξαναζεσταμένες» καταστάσεις, μισές καληνύχτες, βλέμματα με υπονοούμενα και σε δακρυσμένα μάτια.

Απάντηση: Μην παίρνεις το ύφος θύματος, απλή επιβεβαίωση θέλεις από λάθος άτομο. Ήρθες την ώρα που αποφάσισα να είμαι κάφρος στα αισθηματικά μου, απόλυτη στις επιλογές μου, μόνη στα κλάματα μου, άνετα και ευρύχωρα στο κρεβάτι μου, άκρως φιλική με τους απλούς γνωστούς μου, νευρική με το στριμωγμένο πρόγραμμά μου, απαισιόδοξη με όσα «δηλώνουν» ευτυχία, απαράδεκτη με το savoir vivre, καθόλου ρομαντική με την πανσέληνο που δείχνει το σουρεαλιστικό πρόσωπό της, αμήχανη με τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, σκύλα με τις γλυκανάλατες συμπεριφορές, σαρκαστική με τους «γόηδες» αυτής της πόλης, σνόμπ στα ζηλόφθονα άτομα, ειλικρινής με τους κοντινούς μου φίλους, απότομη στους «ρίχτες» της ζωής, γελoία με το θάνατο και διακριτική με τον πόνο των άλλων.

Μια χάρη σου ζητώ: Προσπάθησε να μη σε λυπάμαι.

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε ανθρώπους που θέλουν να θυμούνται τα παλιά, κάτι κρύες νύχτες του χειμώνα.

Πάντα απότομη,
Jane