Οι αναγνώστες από τις βόλτες στην πρωτεύουσα, επέστρεψαν. Οι βόλτες των διακοπών τους βρίσκουν χώρο εδώ. Από τον neikos.
Ένας προορισμός που τα τελευταία χρόνια προτιμάται όλο και περισσότερο, είναι το Τσιρίγο ή αλλιώς τα Κύθηρα. Έτσι λοιπόν μετά από το απαραίτητο ψάξιμο στο kythera.gr και την αναζήτηση συμβουλών στην κοινότητα του travelstories.gr, φουλάρουμε το ντεπόζιτο και μέσω Νεάπολης περνάμε στο νησί και το αγκυροβόλιο που βρίσκεται στο Διακόφτι.
Με ορμητήριο το γραφικότερο ίσως χωριό των Κυθήρων, τον κατάλευκο Αβλέμονα, μας πήρε έξι βράδια για να γυρίσουμε κάθε άκρη του νησιού. Ο τόπος παρά το γεγονός ότι είναι κατάσπαρτος από μικρά χωριουδάκια παραμένει αραιοκατοικημένος και σε συνδυασμό με το κακό οδικό δίκτυο κάνει τις αποστάσεις, ιδιαίτερα το βράδυ, να φαντάζουν τρομακτικά μεγάλες.
Οι όμορφες και γραφικές παραλίες του νησιού βρίσκονται κυρίως σε δυσπρόσιτους ορμίσκους. Για αυτό λοιπόν μιας και ο δρόμος θα είναι πολύς και κυρίως κακός επιλέξαμε συγκεκριμένες παραλίες, όπου η πρόσβαση να μην απαιτεί off road εξοπλισμό. Ο Χαλκός μαζί με το Μελιδόνι, παρά το γεγονός ότι προσεγγίζονται δύσκολα είναι οι παραλίες που μετά τις 12 το μεσημέρι δεν βρίσκεις που να απλώσεις την αρίδα σου. Με το άνεμο κόντρα και απορρίπτοντας τις παραλίες της Αγίας Πελαγίας, αναζητήσαμε στου Λυκοδήμου, στο Καλαδί και στον ορμίσκο του Αβλέμονα μερικές στιγμές με τα νερά της Αφροδίτης.
Από την πρώτη στιγμή το νησί επιβάλει τους χαλαρούς ρυθμούς του. Δεν πας άλλωστε στα Κύθηρα για το αχαλίνωτο clubbing, αλλά για την επαφή με την φυσική ομορφιά, την ιστορία, τον τόπο με τους κατοίκους του. Έτσι λοιπόν, φεύγοντας από το αλμυρό υγρό στοιχείο, ο επισκέπτης επιβάλλεται να κατευθυνθεί προς τις πηγές, τους καταρράκτες και τους μύλους που θα βρει στην ενδοχώρα. Με λίγη αυξημένη προσοχή στις ταμπέλες βρίσκει κανείς την φημισμένη «Νεράιδα» στον Μυλοπόταμο και τις πηγές του Αμήρ Αλή στον Καραβά, την ιστορική Μονή Μυρτιδίων καθώς και δεκάδες βυζαντινές εκκλησίες που συναντάς στον δρόμο. Για την χώρα των Κυθήρων δεν γίνεται καν λόγος. Η επίσκεψη καθίσταται επιβεβλημένη. Αξίζει και με το παραπάνω να δεις σπίτια με την μπασταρδεμένη κυκλαδίτικη και ενετική αρχιτεκτονική, τη θέα από το κάστρο, τη πλατεία και κάθε γωνιά του χωριού. Με περισσότερο χρόνο και κόπο ίσως να αξίζει μια επίσκεψη στην ερειπωμένη Παλαιοχώρα, στην Χύτρα (το νησάκι που βλέπεις απέναντι από την χώρα του νησιού) και στο σπήλαιο της Αγίας Σοφίας.
Με όλο αυτόν τον δρόμο δύο πράγμα σκέφτεσαι, πως συγγενεύει η χροιά της Αρβανιτάκης με αυτή της Loreena McKennitt αλλά και το πώς θα την κάνεις ταράτσα. Και σε αυτό τον τομέα το νησί κρατά τα σκήπτρα. Καθαρά με σειρά προτίμησης προτρέπω να περάσετε μια βόλτα (αν ο δρόμος σας περνάει) από τον «Πλάτανος» στον Μυλοπόταμο προτιμώντας το κοκκινιστό μοσχάρι, από την «Κυρά Μαρία» στα Λογοθετιανά για γαριδομακαρονάδα και χωριάτικη σαλάτα, από την «Φιλιώ» στον Κάλαμο για κόκορα κρασάτο, το «Υδραγωγείο» στο Καψάλι με τους μεζέδες του και τέλος από το «Bel Vedere» στην χώρα για πίτσα και την εκπληκτική θέα. Για ποτάκι; Στον Κούκο που βρίσκεται στον δρόμο από την χώρα για το Καψάλι, με σωστές τιμές και ωραία κοκτέιλ. Και για καφεδάκι πρωινό στην «Μυρωδιά Καλοκαιριού» στον ορμίσκο του Αβλέμονα.
Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, είναι αλήθεια πως οι ωραίες στιγμές έχουν και ένα τέλος, για αυτό και όταν έρχεται η ώρα να επιστρέψεις σε αυτή την φασαριόζικη πρωτεύουσα, δεν μπορείς παρά να τις αναπολείς και να μη βλέπεις την ώρα να ξαναγυρίσεις στην ησυχία και την ηρεμία των Κυθήρων. Γιατί αυτό άλλωστε τον λόγο προτιμούν το νησί ζευγαράκια με ή χωρίς παιδιά. Καλό χειμώνα να έχουμε και του χρόνου σε άλλα νησακια!!
neikos
